نه تو نخواستی که ببینی٬ اگر هم دیدی خودتو زدی به ندیدن!

آره٬ مطمئنم وقتی برای اولین بار اون روز ظهر توی گرمای تابستون

تو رو دید و حسابی دست و پاش رو گم کرد تو متوجه شدی٬ از همون

اولش هم فهمیدی که با اولین نگاه چطور تمام وجودش مسخ تو شد...

تو دیدی گونه های سرخش رو با هربار دیدنت٬ اما به روی خودت نیاوردی

دیدی چه جوری محو تماشای تو میشه وقتی که حواست نبود یا خودت رو

به حواس پرتی میزدی!

چرا؟فقط ای کاش میدونستم چرا حتی یکبار هم به خودت یه زحمت کوچولو

ندادی و باهاش یک جمله حرف هم نزدی!!!!

مشکلش چی بود؟ها؟؟

آخرین باری که غرورش رو شکست و اومد توی صندلی کنار دستت نشست

رو خاطرت هست؟؟؟؟ حتما اینو هم خاطرت هست که چطور خودت رو به

خواب زدی اونقدر که اون ناامید شد و فکر کرد که تو ازش بدت میاد!

از اون روز نه دیگه اون ساعت اومد و نه دیگه دیدیش!

تازه فهمیدی چه برسر دخترک اومده وقتی که اون همه برات انتظار میکشید

و از تو فقط بی محلی نصیبش میشد.

تازه فهمیدی٬  وجودش برات اونقدر عادی شده بود و نگاههای عاشقانه اش

 به تو اینقدر حقیر توی ذهنت جلوه میکرد که غرور کاذب کورت کرده بود

 هم خودت رو٬ هم عقلت رو و هم احساست رو و نذاشته بود که

بفهمی تو هم عاشقش شده بودی.....

* تازگی ها از گذشتن لحظه لحظه های زندگیم٬ ثانیه به ثانیه هاش هم هراس دارم٬

هراس دارم از لحظه ای که بگذره و عزیزی رو با خودش به خاطره ها ببره...

قدر ثانیه ها رو بدونید......